اصل لیفت صورت شامل تغییر موقعیت و بلند کردن بافت های افتاده صورت برای رفع شلی پوست، مهاجرت به سمت پایین بافت های نرم و تغییرات در خطوط صورت مرتبط با افزایش سن است. با افزایش سن، خاصیت ارتجاعی پوست صورت کاهش می‌یابد و لایه‌های زیرین فاسیال، بافت چربی و ساختارهای حمایتی عضلانی سست می‌شوند که منجر به علائم پیری مانند افتادگی و چروک‌های عمیق می‌شود. جراحی لیفت صورت این تغییرات ساختاری را هدف قرار می دهد تا به بازیابی استحکام صورت کمک کند.
در طول این روش، جراح پوست افتاده و بافت های عمیق را جدا می کند، بلند می کند و محکم می کند-در حالی که مقدار مناسبی از پوست اضافی را برمی دارد-تا بافت های صورت را با پشتیبانی مجددی فراهم کند. تکنیک های مدرن لیفت صورت به جای سفت کردن پوست سطحی، لیفت بافت های عمیق را در اولویت قرار می دهند. این رویکرد سفتی صورت را به حداقل می‌رساند و منجر به ظاهر طبیعی‌تر-نقش‌های ظاهری{4}} پس از جراحی می‌شود.
جراحی لیفت صورت نیز بر زیبایی کلی صورت تاکید دارد. جراحان ارزیابی‌های جامع و برنامه‌ریزی درمانی را انجام می‌دهند که ویژگی‌های خاص پیری پیشانی، وسط-صورت، پایین صورت و گردن را در نظر می‌گیرد. با پرداختن به مسائلی مانند نزول بافت و خطوط تار، این روش تناسبات صورت هماهنگ‌تری ایجاد می‌کند. تکنیک جراحی خاص و وسعت لیفت بر اساس نیازهای منحصر به فرد فرد تنظیم می شود.
نتیجه لیفت صورت به عواملی مانند وضعیت اولیه بیمار، طرح جراحی انتخابی، مراقبت‌های بعد از عمل-و روند طبیعی پیری بستگی دارد. ارزیابی دقیق قبل از عمل توسط یک متخصص واجد شرایط، انتخاب تکنیک مناسب برای فرد، و مدیریت مناسب بهبودی پس از عمل، همگی به دستیابی به نتایج با ظاهر پایدار و طبیعی کمک می‌کنند.